Ανακοίνωση του θανάτου του Αντρέα Νικολάου από τον Πρόεδρο του “Γαληνού” Βάσο Οικονόμου
Με θλίψη πληροφορηθήκαμε το θάνατο του αγαπητού συνάδελφου Ανδρέα Νικολάου. Ο Ανδρέας Νικολάου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1950 και μετέβηκε, αφού αποφοίτησε με άριστα το Α΄ Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου, μετά τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά, στο διάσημο Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας της τότε Τσεχοσλοβακίας και άφησε με την παρουσία τις καλύτερες εντυπώσεις. Ολοκλήρωσε τη φοίτησή του όχι χωρίς να επαναλάβει χρόνο, αλλά ούτε εξέταση, αφού ήταν από τους καλύτερους και πιο επιμελείς ξένους και όχι μόνο μαθητές που πέρασαν από την αυστηρή πρώτη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου. Πρότυπο φοιτητή, αλλά ταυτόχρονα και ήθους, άνθρωπος χαμηλών τόνων που ποτέ δεν ύψωσε τη φωνή του και ποτέ δεν διαπληκτίστηκε με κανένα. Πέρασε αθόρυβα τη φοιτητική του πορεία και αφού προήρχετο από πτωχή οικογένεια, ήταν παιδί υπαλλήλου του Δήμου Αμμοχώστου και δεν να διέθετε το απαραίτητο μέσο, χωρίς να ζητήσει από κανένα χατίρι και ρουσφέτι, επέστρεψε στην Κύπρο, όπου μετά την εργασία του σε Νοσοκομείο για την απόκτηση δικαιώματος εργασίας, ασκούσε Γενική Ιατρική. Έζησε και εργάστηκε στη Λεμεσό, εκεί όπου κατέληξε η οικογένειά του μετά το άφρον πραξικόπημα και τη βάρβαρη τουρκική εισβολή.
Η επαγγελματική ζωή του είχε τον ίδιο χαρακτήρα με τη φοιτητική του σταδιοδρομία. Εργατικός, φιλομαθής, ευγενικός με όλο τον κόσμο και κυρίως με τους συναδέλφους και τους ασθενείς. Η φιλομάθειά του δεν περιορίστηκε μόνο στο χώρο της ιατρικής, αλλά και σε άλλους τομείς, όπως η ιστορία και η λογοτεχνία. Αγαπούσε αυτό που έκανε και το έκανε με πάθος. Ήταν ένα υπόδειγμα ιατρού, παράδειγμα προς μίμηση.
Απεβίωσε μετά από σύντομη σοβαρή ασθένεια στις 24 και τάθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2011, σε ηλικία μόλις 61 ετών και αφήνει σύζυγο και δύο ενήλικα παιδιά, ένα γιο και μια κόρη και εγγόνια.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιατρικού Συλλόγου Αμμοχώστου « ΓΑΛΗΝΟΣ» , του οποίου ο εκλιπών ήταν μέλος, πρόσφερε το ποσό των 100 ευρώ στον ΠΑ.ΣΥ.ΚΑΦ, σύμφωνα με την επιθυμία και την έκκληση των συγγενών του.
Αιωνία του η μνήμη. Θα τον θυμόμαστε για πάντα.
