Επικήδειος λόγος για το φίλο και συνάδελφο Ανδρέα Αναξαγόρα
Λάρνακα Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012
Αγαπητέ συνάδελφε , συμπολίτη, συμμαθητή, συναγωνιστή και κυρίως αγαπητέ φίλε,
Στην μακρόχρονη σχέση μας ομολογουμένως ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι θα στέκομαι με σεμνότητα μπροστά από το πτώμα σου, για να σου εκφωνήσω επικήδειο λόγο. Δεν πέρασε ακόμη και όταν προσβλήθηκες από την επάρατη νόσο, ούτε ακόμη όταν πια εμφανώς σε κατέβαλε. Δεν ήθελα να το πιστέψω και να το δεχθώ. Και όμως, ο καθορισμός της μοίρας μας και κυρίως φυσικά ο θάνατος είναι πάνω από την ανθρώπινη δύναμη και έξω από την ανθρώπινη επιθυμία.
Θα αποφύγω τετριμμένα λόγια και φράσεις κλισέ, με τα οποία ποτέ δεν είχες καλή σχέση και με απλότητα και σεβασμό θα πω δυο λόγια ξεχωριστά για το σεμνό σου πρόσωπο.
Φιλομαθής, άριστος μαθητής, φοιτητής και ιατρός, διερευνητικός, δημοκρατικός, ανιδιοτελής, φιλικός, οπαδός του διαλόγου, της συναίνεσης, της αλληλοκατανόησης, ανήσυχος χαρακτήρας και ανέντακτο πνεύμα. Ποτέ δεν ύψωσες τον τόνο της φωνής σου, ποτέ δεν προέβηκες σε χαρακτηρισμούς, ποτέ δεν έθιξες κανένα με οποιονδήποτε τρόπο. Στις πολλές και πολύωρες συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου μας, είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον καλύτερό σου εαυτό. Είχαμε την τύχη να απολαύσουμε και να εκμεταλλευτούμε με τη θετική έννοια τον πράο σου χαρακτήρα, τον παραγωγικό τρόπο σκέψης και τη μεθοδικότητά σου.
Όσες φορές σε επισκέφτηκα στο ιατρείο σου, αν δεν ήσουν απασχολημένος με ασθενή, σε εύρισκα σχεδόν πάντοτε προβληματισμένο και σκεπτικό βυθισμένο σε ένα βιβλίο. Πολλές είναι οι εικόνες που θα μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μου, θεωρώ ότι η πιο πάνω θα είναι η πιο έντονη. Στη σημερινή κοινωνία της διαπλοκής, του αμοραλισμού και του ρουσφετιού, μια κοινωνία προβληματική από κάθε άποψη και όχι μόνο όσον αφορά την οικονομία , σε μια κοινωνία που η πλειονότητα αν δεν μισεί τουλάχιστο αποφεύγει τη αλήθεια και τη μάθηση, ήσουν μια πολύ ευχάριστη εξαίρεση. Ούτε κατά την μακρόχρονη άσκηση του λειτουργήματός σου, ούτε με στην εμπλοκή σου σε πολλές επάλξεις ανιδιοτελούς προσφοράς προς το συνάνθρωπό σου σε άγγιξε η διαφθορά, η διαπλοκή , η επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος, ο πλουτισμός, η επιδειξιμανία, η ματαιοδοξία και ο αρχοντοχωριατισμός, που χαρακτηρίζουν τον μέσο Κύπριο.
Διαφωνούσαμε μερικές φορές και συζητούσαμε έντονα, αφού συνειδητά επιλέξαμε και καθιερώσαμε να συνεδριάζουμε με ανοικτό πνεύμα και ελεύθερη διατύπωση ιδεών και σκέψεων, πάντοτε σε ένα κλίμα αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού. Ακόμη και οι φορές εκείνες που διαφωνούσαμε, ήταν ευχάριστες εμπειρίες που πάντοτε οδηγούσαν σε σωστές αποφάσεις. Και αυτό δεν έχω κανένα πρόβλημα να καταθέσω ότι οφείλετο περισσότερο σε σένα αγαπητέ μου Ανδρέα. Ακόμη και όταν ανέβαζα τον τόνο της φωνής μου, όταν έχανα ή κινδύνευα να χάσω τον έλεγχο της συζήτησης, με καθήλωνες με το χαμηλό τόνο της φωνής σου, το μειλίχιο ύφος και το γλυκό σου χαμόγελο. Από τη θέση του ταμία, την οποία υπηρέτησες για πολλά χρόνια με αφοσίωση, ζήλο και πάθος, ζήσαμε ένα έντιμο, μελετημένο, μεθοδικό, συγυρισμένο και αυστηρό θεματοφύλακα των οικονομικών του Συλλόγου μας. Παρά την εκδηλωθείσα επιθυμία σου να προχωρήσουμε αγαπητέ μου Ανδρέα στην αντικατάστασή σου, όταν πια προχώρησε η καταραμένη ασθένεια δεν το κάναμε , δεν μπορούσαμε να το κάνουμε και με βαρετή καρδιά θα το κάνουμε τώρα και μόνο τώρα , μετά τον άδικο, αδόκητο και πρόωρο θάνατό σου.
Η ανθρωπιά σου, το ανήσυχο πνεύμα σου και η ευγένεια της ψυχής σου δεν σου επέτρεψαν να ακολουθήσεις τον εύκολο και αγαπητό δρόμο των πολλών, δεν σου επέτρεψε να κλειστείς σε ένα ιατρείο και να κυνηγάς το χρήμα.
Αναμείχτηκες στα κοινά και όπου συμμετείχες, με οποιονδήποτε τρόπο, άφησες τη σφραγίδα και το στίγμα σου, όχι ως κομπάρσος αλλά ως πρωτοπόρος και πρωταγωνιστής.
Δεν θα αναφερθώ στη συμμετοχή σου σε άλλους μορφωτικούς, πολιτιστικούς και πολιτικούς φορείς, αυτό θα το αφήσω και μάλιστα με άνεση σε άλλους.
Θα εστιάσω όμως, όπως καθηκόντως οφείλω, την προσοχή μου στην πολύτιμη και σημαντική παρουσία σου στο Διοικητικό Συμβούλιο και την ανεκτίμητη συμβολή σου στο δύσκολο και σημαντικό έργο που τόσα χρόνια κάτω από αντίξοες συνθήκες διασκορπισμένοι σε όλη την ελεύθερη Κύπρο επιτελέσαμε, μετά την ιστορική μας απόφαση να διατηρήσουμε τον Ιατρικό μας Σύλλογο ζωντανό και ενεργό, μέχρι την πολυπόθητη επιστροφή στη βασιλεύουσα Αμμόχωστο, τη φυσική έδρα του Συλλόγου μας.
Η απώλεια σου δυσβάστακτη αγαπητέ μου Ανδρέα και καθίσταται πιο δυσβάστακτη, διότι μας άφησες πρόωρα και δεν είχες ούτε εσύ όπως και πολλές χιλιάδες Αμμοχωστιανοί την τύχη και την τιμή να ταφείς στα ιερά χώματα της λατρεμένης και πανέμορφης πόλης μας.
Αν γίνει σκέψη να στολιστεί ο τάφος σου αγαπητέ μου Ανδρέα με ένα αντικείμενο, όπως ο τάφος του πολεμιστή με το ομοίωμα του τιμημένου σπαθιού του, με άνεση θα εισηγηθώ να εναποθέσουν στην επιτάφιο πλάκα σου ένα βιβλίο.
Θα στερηθώ αγαπητέ μου Ανδρέα έντονα τις ζωντανές υπέροχες συζητήσεις μας για μεγαλειώδη θέματα, όπως είναι ο άνθρωπος, η ζωή, ο θάνατος, η δημοκρατία, η ελευθερία και το ανεκτίμητο έργο του αγαπημένου μας συγγραφέα και φιλόσοφου Νίκου Καζαντζάκη.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΠΑΣΕΙ
Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου
Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Αμμοχώστου « ΓΑΛΗΝΟΣ»
