ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ
Aνήκω στην ομάδα των ανθρώπων εκείνων που από την πρώτη σχεδόν μέρα που άνοιξαν τα οδοφράγματα, με τον τρόπο που άνοιξαν, μεταβαίνω κατά διαστήματα στα κατεχόμενα μας μέρη.
Κατάγομαι από την Αμμόχωστο και έζησα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου στην πανέμορφη πόλη του Ευαγόρα, το διαμάντι της Μεσογείου, διότι έχω το τραγικό προνόμιο να έχω μια σεβαστή ηλικία.
Αποφοίτησα το 1969 από το πρώτο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου, όπου είχα την τιμή και την τύχη να με διδάξουν επιφανείς καθηγητές, γνωστοί σε όλους τους Αμμοχωστιανούς της ηλικίας μου και όχι μόνο. Δεσπόζουσα θέση ανάμεσά τους κατέχουν σίγουρα ο αείμνηστος γυμνασιάρχης Κυριάκος Χατζηιωάννου, ο βοηθός του Κυριάκος Πλησής, οι φιλόλογοι Κυριάκος Χατζηλουκάς Ζήνων Ζαννέτος, ο Ελλαδίτης φιλόλογος Σκεύος Συριώτης, ο αείμνηστος Σάκης Νικολάου,ο μακαρίτης καθηγητής των Αγγλικών Μιχαλάκης Γερολέμου, ο Παναγιώτης Σέργης, ο μακαρίτης ιερωμένος Παπαμιχαήλ και ο Παπανικολάου που μας δίδασκαν θρησκευτικά.
Τη γυμναστική,το αγαπημένο μας μάθημα,που δεν χρειαζόταν το βασανιστικό διάβασμα των άλλων μαθημάτων, μάς δίδασκαν ο Πανίκος Ιακώβου, γνωστός ποδοσφαιριστής της Ανόρθωσης και της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, ο αυστηρός Πανταζής και ο ευγενικός και συγκαταβατικός μέχρι παρεξηγήσεως Νικολάου.
Ο συμπαθητικός και χαμηλών τόνων Παπανικολάου που δικαιωματικά χαρακτηριζόταν από τους μαθητές «γλύκας», νυμφεύθηκε την όμορφη και νεαρή δεσποινίδα Ορφανού, που μας δίδασκε τέχνη – έτσι αποκαλούσαμε τότε τη λούφα – και προκάλεσε ζήλια στους περισσότερους και θαυμασμό σε μερικούς.
Με αυτές και πολλές άλλες επώδυνες μνήμες αγναντεύω κάθε φορά που επισκέπτομαι την κατεχόμενη πόλη δια μέσου των οξειδωμένων βαρελιών και συρματοπλεγμάτων, τo Ελληνικό Γυμνάσιο Αρρένων Αμμοχώστου που εφάπτεται του Γ.Σ.Ε.
Πίσω ακριβώς από τον καταφαγωμένο ψηλό τοίχο που χωρίζει το δρόμο από το στάδιο, βρίσκονται οι λεγόμενες ηλιακές ξύλινες, απέναντι από τις τσιμεντένιες κεντρικές, όπως τις αποκαλούσαμε, κερκίδες.
Το σημείο αυτό το βλέπω μόνο με τα μάτια της φαντασίας μου, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε απόσταση μερικών μέτρων, με τον ίδιο τρόπο που βλέπω και πολλά άλλα μέρη της αγαπημένης μου πόλης. Ο χώρος αυτός μας πρόσφερε ανεπανάληπτες στιγμές.
Στιγμές ενθουσιασμού, ανείπωτης χαράς, απογοήτευσης,λύπης, αγανάκτησης,έξαρσης,σύγκρουσης, αντιπαράθεσης, φανατισμού, αλλοφροσύνης, πανηγυρισμών, αντεγκλήσεων και δυστυχώς ύβρεων.
Όλα αυτά τα αισθήματα που συνθέτουν και χαρακτηρίζουν τον ανώριμο και συνάμα αγνό χαρακτήρα του νέου ανθρώπου. Μια πικρή γεύση αισθάνομαι στο στόμα μου, όταν σκέφτομαι με θλίψη την αχρείαστη αντιπαράθεση με τους αγαπημένους μου φίλους και συμμαθητές, που υποστήριζαν την Ανόρθωση. Εγώ φυσικά ως αριστερός και ασυζητητί ορθότερος από τους άλλους – έτσι πίστευα τότε – υποστήριζα με πάθος και με άγνωστη στις μέρες μας ανιδιοτέλεια, τη Νέα Σαλαμίνα.
Θυμάμαι ότι κάθε απόφαση του κατακαημένου του διαιτητή που ήταν υπέρ μας ήταν ορθή και δίκαιη. Ακριβώς το αντίθετο ίσχυε, αν η απόφαση ήταν εναντίον της ομάδας μου. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και με την άλλη, την …αντίπαλη πλευρά.
Όλα αυτά τα αρνητικά αισθήματα τα εξουδετέρωνε τελικά η πραγματική αγνή φιλία που μας ένωνε τότε και που έχω την ισχυρή αίσθηση ότι σήμερα δεν υπάρχει, ή τουλάχιστο δεν υπάρχει στην ποιότητα και στο βαθμό που υπήρχε στη δική μας εποχή.
Μετά από ένα τοπικό ντέρμπι μεταξύ των δύο ισχυρών και δημοφιλών ομάδων της αγαπημένης μας πόλης,των δύο άξιων θυγατέρων της πόλης μας και κυρίως μετά από μια καθαρή νίκη της μιας, υπήρχε μια εμφανής ένταση που τη μεταφέραμε και στις τάξεις. Μερικοί καθηγητές κατώτεροι των περιστάσεων και του λειτουργήματός τους,αντί να εκτονώνουν τα πνεύματα, έχυναν λάδι στη φωτιά. Το είχα παράπονο, τόσο για την ουσία, δηλαδή το γεγονός ότι μερικοί καθηγητές το έπαιζαν ωραίοι χωρίς να είναι, όσο και για το ότι τότε δεν υπήρχε σε όλα τα Γυμνάσια της Αμμοχώστου ούτε για δείγμα αριστερός καθηγητής και κατά συνέπεια οπαδός της Σαλαμίνας. Τότε τα πράγματα όπως φτιάχτηκαν από κάποιους επιτήδειους όσο και ένοχους ήταν τόσο απλά όσο και απαράδεχτα. Δεξιός αυτόματα και αβίαστα σήμαινε οπαδός της Ανόρθωσης και αριστερός σήμαινε αυτόματα και αβίαστα οπαδός της Σαλαμίνας. Για να είμαι ιστορικά δίκαιος ο μοναδικός καθηγητής αριστερός και φυσικά Σαλαμιναίος ήταν ο δυναμικός γυμναστής και πληθωρικός άνθρωπος, ο ακούραστος και αεικίνητος, ο αείμνηστος, ο Ολυμπιονίκης Νικής Γεωργίου Τσιλλάρας στο δεύτερο Γυμνάσιο Αμμοχώστου.
Προτού φύγει η φαντασία μου από το χώρο των ξύλινων κερκίδων, περνά και ξαναπερνά από το μυαλό μου ο πιο ισχυρός πάτσος, ( με όλο το σεβασμό στην υπέροχη Ελληνική γλώσσα,δεν με εκφράζει η λέξη χαστούκι, ή σφαλιάρα), που προσγειώθηκε με δύναμη στην αριστερή παρειά μου κατά τη διάρκεια της έντονης και ανήσυχης μαθητικής μου ζωής. Μετά από μιαν αρκετά αθώα και σίγουρα καλόπιστη αταξία που έκανα, κλήθηκα από τον γνωστό σε όλους για την αυστηρότητά του και κυρίως σε εκείνους που δέχθηκαν τον πάτσο του, παιδονόμο Μιχάλα,με το στιβαρό σώμα με τα μεγάλα χέρια και τα τεράστια δάχτυλα και ενώ βρισκόμουνα μπροστά του σε στάση προσοχής περισσότερο από φόβο παρά από σεβασμό, με φιλοδώρησε με ένα πάτσο τον οποίο θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντοτε τόσο για τη δύναμή του όσο και για το σχόλιό του που το συνόδευσε το εξής: «Ρε ο παπάς σου εν τόσον νούσιμος άδρωπος,εσύ πόθθεν επήρες; »
Στην πικρή γεύση που έχω στο ξεραμένο μου στόμα προστίθεται ένα βάρος στο στήθος που άνετα μπορεί να εκληφθεί ως στηθάγχη, όταν περνάει μπροστά στα μάτια μου αυτοκίνητο στο δρόμο μερικά μέτρα πίσω από τα οξειδωμένα βαρέλια και το μισητό συρματόπλεγμα. Με παίρνει το πικρό παράπονο όταν βλέπω να κυκλοφορούν με άνεση τους έρημους δρόμους της πόλης με φανερή ευτυχία στο πρόσωπο και πλατύ χαμόγελο στα χείλη,κάτι που δεν μπορώ να το κάνω εγώ,που αισθάνομαι ότι είμαι και είμαι νόμιμος κάτοικός της. Ο πόνος και η αγανάκτησή μου είναι τα ίδια είτε είναι Τούρκοι στρατιωτικοί,είτε είναι Τουρκοκύπριοι,που επιτηρούν,μήπως περάσει μέσα στην πόλη κάποιος … νόμιμος κάτοικός της, για να συλληφθεί και να δικαστεί για την ανομία του!
Φεύγω από το θλιβερό και ψυχοφθόρο αυτό σημείο με βαρετή καρδιά,όπως πάντοτε και με ένα παράπονο διότι κατάφεραν κάποιοι επιτήδειοι να μας ξεγελάσουν εκμεταλλευόμενοι τα πιο ευγενικά αγνά και παιδικά μας αισθήματα,για να μας χωρίσουν σε Ανορθωσιάτες και Σαλαμιναίους,κατάφεραν να μας φέρουν σε αντιπαράθεση και αντιπαλότητα.Προηγουμένως ίσχυε ο διαχωρισμός σε Κέκκους και Κομμουνιστές,αργότερα ο διαχωρισμός σε ενωτικούς και ανθενωτικούς – Ζυριχικούς, αργότερα ακολούθησε ο διαχωρισμός σε Γριβικούς και Μακαριακούς και σήμερα συνεχίζεται η τραγωδία μας με το διαχωρισμό σε υποστηρικτές του όχι = πατριώτες και νενέκηδες = προδότες.
Περνά από το μυαλό μου ο υπέροχος στίχος του μεγάλου νομπελίστα ποιητή με μια μικρή παραποίηση «μοίρα των ανόητων είσαι δική μου μοίρα».
Σε καμιά περίπτωση δεν ανήκω στη θλιβερή εκείνη μερίδα των συμπατριωτών μου που μεταβαίνουν στα κατεχόμενα για να διασκεδάσουν και να απολαύσουν πιο φτηνό φαγητό ή φρέσκο όπως νομίζουν ψάρι. Οι κακόμοιροι αρκεί να ρωτήσουν και να πληροφορηθούν για τις αυξημένες πωλήσεις των κατεψυγμένων ψαριών στις ελεύθερες περιοχές, για να διαπιστώσουν ποιοι είναι οι ανόητοι. Τελικά οι πάντοτε εγκεφαλικά και όχι μόνο υποδεέστεροι Τουρκοκύπριοι τους σερβίρουν κατεψυγμένα ψάρια,που αγοράζουν στις ελεύθερες περιοχές,αφού τα ξεπαγώσουν και τα φουσκώσουν στη θάλασσα και τους χρεώσουν τιμή φρέσκων.
Δεν ανήκω ούτε στη θλιβερή εκείνη ομάδα «ανθρώπων»,που επισκέπτονται τα κατεχόμενα για να …κερδίσουν στα καζίνα ή για να επιβεβαιώσουν τον ανδρισμό τους που και οι ίδιοι αμφισβητούν.
Στην αρχή επισκεπτόμουν τα κατεχόμενα από περιέργεια και φυσικά κυρίως για να σβήσω, κάτι που δεν κατάφερα ακόμη, τη βασανιστική στέρηση των 30 χρόνων. Τόσο πολύ στερήθηκα τα μέρη που έζησα, τόσα πολλά χρόνια πέρασαν μέχρι να αποφασίσουμε ότι η λύση πρέπει να είναι λειτουργική, βιώσιμη, συμφωνημένη, ευρωπαϊκή και φυσικά πάνω απ΄όλα δίκαιη, που πέρασαν πολλά χρόνια και οι γονείς μας, εκείνοι που δημιούργησαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους την αγαπημένη μας πόλη, αποχωρούν ο ένας μετά τον άλλο πικραμένοι και δυστυχισμένοι από την άδικη ζωή. Πέθαναν με απραγματοποίητο το μοναδικό τους όνειρο, το όνειρο της επιστροφής. Γιατί οι κατ΄επανάληψη εκλεγμένοι ηγέτες μας επιθυμούν λύση δίκαιη! Αν είναι δυνατόν μετά από τα πολλά και εγκληματικά μας λάθη, την προδοσία και τον πόλεμο που χάσαμε, έστω και αν πολλοί ισχυρίζονται ότι παρά λίγο να κερδίσουμε, μπορούμε να βρούμε λύση …δίκαιη. Γνωρίζουν οι διοικούντες και οι κυβερνώντες περίπτωση δικαίωσης του ηττημένου ;
Τη θέλω ανοικτή και αιμορραγούσα. Αλίμονο αν τελικά καταφέρουν και μας πείσουν ότι έχει κλείσει πια και δεν προκαλεί πόνο και δεν μπορεί να μας ευαισθητοποιήσει.
Γιατί διεκδικεί μόνο εκείνος που στερείται, που πονά και υποφέρει.
Αλίμονο αν με το τσιμέντωμα του ναι, το 16% που επιθυμούσε από την αρχή τη λεγόμενη καθαρή λύση και που έγινε με τη πολιτική της επίσημης κυβέρνησης αλλά και τα λάθη και τις αδυναμίες της άλλης πλευράς 48%, σε μερικά χρόνια γίνει ίσο με το ποσοστό του όχι και ακόμη περισσότερο. Και το πιο τραγικό, το πιο ψυχοφθόρο και το πιο επώδυνο από όλα, είναι η τραγική όσο και αληθινή διαπίστωση, ότι οι Τουρκοκύπριοι μετά το βροντερό μας όχι, συνηθίζουν και ακόμη χειρότερα αρχίζουν να αποδέχονται το διαχωρισμό.
Άρχισαν να αντιλαμβάνονται οι Τουρκοκύπριοι, όσο και αν είναι νοητικά κατώτερα όντα, ότι αποκτούν σταδιακά και σταθερά όλα εκείνα τα δικαιώματα που θα αποκτούσαν με τη λύση, χωρίς τη λύση. Έτσι θα εκπλαγούν μερικοί διορατικοί «πολιτικοί» μας, όταν θα διαπιστώσουν ότι τελικά θα πούνε όχι αυτή τη φορά οι Τουρκοκύπριοι, ανεξάρτητα από τι θα πούμε εμείς.
Οι μόνοι τελικά που θα βγουν κερδισμένοι και θα πραγματοποιηθούν τα όνειρά τους και θα δικαιωθούν οι προσδοκίες τους, θα είναι οι πολιτικοί εκείνοι που ήταν ανέκαθεν υπέρ του διαχωρισμού και της διχοτόμησης. Με πόνο ψυχής διαπιστώνω καθημερινά ότι είναι αυτούς που ο κυρίαρχος λαός επιβραβεύει με την ψήφο του.
Κάθομαι στους βράχους του γνωστού σε όλους τους Αμμοχωστιανούς ξενοδοχείου «Κωνστάντια», που άτσαλα, άνομα και ανήθικα οικειοποιήθηκαν και μετονόμασαν με το κρύο Αγγλικό «Palm Beach Hotel » και αγναντεύω με ανείπωτο πόνο το βαθύ γαλάζιο κύμα που σπάει αφρίζοντας στους βράχους. Μου αγγίζει τα πόδια και ασπρίζει σαν το χιόνι. Σβήνει όπως τα όνειρα, τις ελπίδες και τους πόθους μας με μια διαφορά. Θα επιστρέφει ακούραστα και ασταμάτητα στους βράχους , θα συνεχίζει να το κάνει αιώνια.
Τα όνειρα, οι ελπίδες, οι επιθυμίες και οι πόθοι μας έχουν ημερομηνία λήξης. Όπως ημερομηνία λήξης έχει και η ίδια η ζωή μας. Χαρά σε εκείνους που τα όνειρα, οι ελπίδες και οι πόθοι τους πεθαίνουν μαζί τους, την ημέρα που πεθαίνουν. Αλίμονο σε εκείνους που σβήνουν οι ελπίδες, πεθαίνει ο πόθος και εξαφανίζονται τα όνειρά τους,πριν να λήξει η ζωή τους.
Οι βράχοι με τα συνεχή και ανηλεή κτυπήματα των κυμάτων σχημάτισαν διάφορα υπέροχα σχήματα με απίστευτα όμορφα χρώματα, που μόνο η φύση μπορεί να φτιάξει. Σε έκταση μερικών δεκάδων μέτρων διακρίνει κανείς τις μικρές διάσπαρτες λιμνούλες με το άλας που απομένει μετά την εξάτμιση του λιμνάζοντος θαλάσσιου νερού από τον καυτό ήλιο.
Όποιος δοκίμασε αυτό το άλας, γνωρίζει καλά ότι κανένα βιομηχανικό άλας δεν μπορεί να συγκριθεί στη γεύση.
Πιο πέρα σε μεγαλύτερες λιμνούλες που έχουν συγκοινωνία με τη θάλασσα κολυμπούν μικρά ψαράκια. Μου φέρνουν στη μνήμη τη χαρά και την υπερηφάνεια για τις δεινές μου ικανότητες που αισθανόμουν ότι είχα, όταν μικρό παιδί αγκίστρωνα κυρίως γύλους και σάλιαρους. Έτσι αποκαλούσαμε τα μικρά αυτά αθώα και ανυπεράσπιστα ψαράκια, που ήταν εγκλωβισμένα στις μικρές αυτές λιμνούλες των βράχων χωρίς καμιά πιθανότητα διαφυγής από τις … τρομερές μας. Μου πέρασε από το μυαλό ο υπέροχος στίχος του μεγάλου ποιητή της Ρωμιοσύνης «κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα» ελαφρώς παραποιημένος,«λιμνούλα στου βράχου τη σχισμάδα».
Οι αχινοί και οι πεταλίνες, σήμα κατατεθέν των βράχων του Κωνστάντια, μου ξύπνησαν και άλλες επίπονες μνήμες. Για ώρες περιφερόμουν μικρός κάτω από τις καυτές ακτίνες του επιθετικού καλοκαιρινού ήλιου χωρίς κανένα σύμπτωμα και καμιά ενόχληση, με ένα μικρό μαχαιράκι – τσιακκούϊν – και απολάμβανα το μεζέ των αχινών και των πεταλίνων. Τα νερά τότε ήταν πεντακάθαρα.
Ξαφνικά περικυκλώθηκα χωρίς να το αντιληφθώ καθότι βυθισμένος σε θλιβερές σκέψεις και επώδυνες αναμνήσεις, σε ένα βασανιστικό ταξίδι στο παρελθόν, από μερικά νεαρά χαρούμενα και φωνασκούντα παιδιά, που κουβαλούσαν άτακτα και ανοργάνωτα σύνεργα ψαρέματος και ο καθένας είχε στο χέρι, το καλάμι του. Μου θύμισαν τη δική παιδική μου ηλικία.
Άκουγα για πολλή ώρα τις ζωηρές συζητήσεις και τις κατά τακτά χρονικά διαστήματα κραυγές στην Τουρκική. Τη γλώσσα δεν τη κατέχω, όμως καταλάβαινα το νόημα. Ήμουν βέβαιος ότι όλοι διηγούνταν ιστορίες για σημεία και τέρατα. Για μεγάλα ψάρια που έπιασαν στο πρόσφατο παρελθόν με το καλάμι τους,για τεράστια οκταπόδια, για επιθετικά καλαμάρια και για επικίνδυνους κάβουρες, που έπιασαν με τα γυμνά τους χέρια.
Το νόημα το καταλάβαινα διότι ήταν οι ίδιες φανταστικές ιστορίες που με απίστευτη πειστικότητα, σε σημείο που το πιστεύαμε και οι ίδιοι, διηγούμασταν πριν από πολλές δεκαετίες στον ίδιο χώρο στην Ελληνική γλώσσα. Καταλάβαινα το νόημα διότι τελικά η υπερβολή και το ψέμα είναι τα ίδια σε όλες τις γλώσσες.
Μίλησα με δύο που έδειχναν μεγαλύτεροι στην Αγγλική γλώσσα. Μίλησαν με καλή διάθεση και φαίνονταν φιλικοί. Εκμεταλλεύτηκα τα καλά Αγγλικά δύο από αυτούς και έθιξα την ουσία, που κατά τη γνώμη μου είναι η ανάγκη για την όσο το δυνατό πιο γρήγορη λύση και την ειρηνική συμβίωση σε μιαν ενιαία αποστρατικοποιημένη κοινή πατρίδα. Ένας από τους δύο θεώρησε σκόπιμο και δεν τον αδικώ, να μου αναφέρει ότι οι «δικοί μας πατριώτες» σκότωσαν συγγενείς του. Του μίλησα με ευγένεια, συμπόνια και κατανόηση και του ανέφερα ότι ο ανθρώπινος πόνος για τον άδικο χαμό αγαπημένου προσώπου είναι ασήκωτος και η δολοφονία οποιουδήποτε, κυρίως αμάχων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων είναι πάντοτε εγκληματική και βάρβαρη πράξη. Του έδειξα συμπόνια και ζήτησα τη συγνώμη μου για τον άδικο χαμό των αγαπημένων του προσώπων, όχι γιατί είχα ανάμειξη εγώ προσωπικά στα ειδεχθή αυτά εγκλήματα, αλλά μόνο και μόνο γιατί βρέθηκαν έστω και μερικοί «πατριώτες» Ελληνοκύπριοι που προέβησαν σε τέτοιες απαράδεκτες ενέργειες. Με ευγένεια αλλά και πειστικότητα του ανέφερα για τα εγκλήματα εναντίον αμάχων Ελληνοκυπρίων τόσο εκ μέρους των Τουρκοκύπριων «αγωνιστών» όσο και εκ μέρους του οργανωμένου Τουρκικού στρατού. Τελικά προς ανακούφιση και των δύο πλευρών καταλήξαμε ότι πρέπει σε κάποια φάση να παραδεχθούμε τα λάθη μας και κυρίως να απολογηθούμε για τα εκατέρωθεν εγκλήματα, όπως έπραξαν και άλλοι λαοί που σφαζόντουσαν αναμεταξύ τους για πολλά χρόνια και σήμερα ζουν ειρηνικά και συνεργάζονται.
Ένας νεαρός από την παρέα που δεν μιλούσε Αγγλικά χειρονομούσε και κατάλαβα ότι αντιδρούσε σε κάθε μορφή επαφής.
Κατάλαβα και μετά μου το επιβεβαίωσαν οι δύο που μιλούσαν Αγγλικά ότι δεν επιθυμεί λύση και θεωρεί ότι δεν μπορούν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να ζήσουν μαζί και είναι όπως και πολλοί Ελληνοκύπριοι υπέρ της καθαρής λύσης, ή της λεγόμενης και με τα πιο επίσημα Ελληνοκυπριακά χείλη χαρακτηρισθείσα «δεύτερη καλύτερη λύση». Αντιλήφθηκα εύκολα παρά τη δυσκολία επικοινωνίας, ότι είναι θύμα της Τουρκοκεντρικής παιδείας, με τον ίδιο τρόπο που είναι μολυσμένοι και πολλοί νέοι δυστυχώς άνθρωποι στη δική μας πλευρά από την Ελληνοκεντρική παιδεία. Οπαδός αυτός και λάτρης του Κεμάλ Ατατούρκ, του πατέρα του Τουρκικού έθνους στον οποίο ανήκει η φιλειρηνική και διεθνιστική φράση «Είμαι περήφανος που είμαι Τούρκος», οπαδός και ο αντίστοιχος δικός μας νέος, ο μολυσμένος από τη δική μας εκκλησία και παιδεία που υιοθετεί και ας μην αντιλαμβάνεται το νόημα των φράσεων «Πας μη Έλλην Βάρβαρος » και «Καλός Τούρκος νεκρός Τούρκος».
Προχώρησα νομοτελειακά στο σημείο του τακτικού μου μαρτυρίου.
Έφτασα στο σημείο αναφοράς,στο σημείο των βασανιστηρίων μου.
Έφτασα στο σημείο που ξεκινά το μισητό οξειδωμένο συρματόπλεγμα από το πάλαι ποτέ γνωστότατο εστιατόριο-ταβέρνα «Φάληρο» που έσφυζε κάποτε από ζωή και εκοσμείτο από την παρουσία της αφρόκρεμας των Αμμοχωστιανών και σβήνει μέσα στη θάλασσα. Απίστευτα όμορφες εικόνες περνούν από το μυαλό μου και βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου πολλές ευχάριστες εικόνες. Δεν ξέρω γιατί ξεχωρίζει η εικόνα των πολλών μικρών πιάτων με τους απίστευτους και αμέτρητους μεζέδες, που με μαεστρία και απόλυτη άνεση σέρβιραν τα αεικίνητα και πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη γκαρσόνια κάτω από την εποπτεία του Τάσου του Φαλήρου, όπως ήταν γνωστός ο ιδιοκτήτης.
Μια άλλη εικόνα δεσπόζει στο μυαλό μου. Μου τη φέρνουν οι οξειδωμένοι σιδερένιοι στύλοι δίπλα ακριβώς από τα ντους του Φαλήρου, όπου κάποτε νεαροί με ωραία σώματα έκαναν κρίκους και τους θαύμαζαν οι γυμνόστηθες ξανθές καλλονές του βορά και τους ζηλεύαμε οι υπόλοιποι.
Πιο πέρα μερικά μέτρα βρίσκεται το σημείο που παίρνοντας φόρα από κάποια απόσταση πηδούσαμε με τούμπα στον αέρα και καταλήγαμε στα ρηχά νερά, με κίνδυνο να τσακίσουμε τον αυχένα μας. Αυτό το κάναμε όλοι οι υπόλοιποι, όσοι δεν μπορούσαμε να επιδειχθούμε στους κρίκους, για να τραβήξουμε την προσοχή, ή ακόμη όπως νομίζαμε τότε, να προκαλέσουμε το θαυμασμό των γυμνόστηθων καλλονών. Γιατί τότε το περίεργο βλέμμα των καλλονών του βορρά το βλέπαμε όπως εμείς θέλαμε. Το ερμηνεύαμε ως βλέμμα θαυμασμού. Ακόμη και σήμερα δεν έχω βρει απάντηση σε ένα από τα βασανιστικά μου ερωτήματα που μένουν μερικές δεκαετίες αναπάντητα. Πώς και δεν επιδίωξαν όλες να με γνωρίσουν καλύτερα.
Από το συρματόπλεγμα αυτό που με πονά πολύ περισσότερο από όλα τα άλλα,αγναντεύω κάθε φορά την υπέροχη παραλία, την πιο όμορφη παραλία στον κόσμο και ας φαίνεται εγωιστικό και τοπικιστικό και τα υπέροχα ξενοδοχεία και παραλιακά κτήρια που ακόμη και σήμερα δε διαθέτει καμιά άλλη πόλη και ας φαίνεται εγωιστικό και τοπικιστικό.
Με πόνο ψυχής βλέπω γνωστά μου ξενοδοχεία, εστιατόρια,σπίτια και χώρους στην παραλία όπου άφησα ένα κομμάτι, αν όχι όλη τη ψυχή μου. Κοιτάζω με αισθήματα που δεν περιγράφονται το βλοσυρό βλέμμα του φύλακα Τούρκου και περνούν από το μυαλό μου μαύρες σκέψεις που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να απλώσουν πάνω σε κανένα χαρτί.
Στο σημείο που είδα το πιο συνταρακτικό μήνυμα γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα. Δεν γνωρίζω και δεν με απασχολεί αν είναι δάκρυα απόγνωσης, λύπης, αγανάκτηση, απελπισίας, ψυχικού πόνου, θυμού, απέχθειας, μίσους και πάει λέγοντας.
Γνωρίζω όμως ότι είναι δάκρυα ανθρώπινα με τη σημασία της λέξης, δηλαδή ειλικρινή.
Στο σημείο αυτό ένα χέρι που με τη φαντασία μου, δεν ξέρω γιατί, θεωρώ ότι ανήκει σε συμπολίτισσα μου, έγραψε πάνω σε ένα κομμάτι κοινό χαρτόνι την υπέροχη φράση « Ανοίξτε την πόλη μου, άφησα μέσα την ψυχή μου».
Έκλαψα όταν το πρωτοδιάβασα, κλαίω κάθε φορά που πάω στο σημείο αυτό και κλαίω και τώρα μπροστά στον υπολογιστή μου.
Αν βρεθεί κάποιος «συνετός πατριώτης» βολεμένος στις ελεύθερες περιοχές, να με παρηγορήσει και να με συμβουλεύσει να ξεχάσω την πόλη μου στα πλαίσια της καθαρής λύσης, θα τον διαβολοστείλω!
Διότι εγώ δε θέλω να ξεχάσω!
Διότι εγώ δε ξεγράφω πατρίδες!
Διότι εγώ δε θέλω να κλείσει η πληγή μου!
Διότι εγώ θέλω να πονώ και να κλαίω!
Στο διάολο να πάνε και να τους συνοδεύει πάντοτε η κατάρα της πονεμένης μου ψυχής και η κατάρα της πονεμένης ψυχής της συμπατριώτισσάς μου που έγραψε το πανίσχυρο μήνυμα.
Στ’ ανάθεμα όλοι οι συνετοί πατριώτες που κατάφεραν εκείνο που για τόσα πολλά χρόνια δεν κατάφερε ακόμη και με τα πιο βρώμικα μέσα και τους πιο άνομους τρόπους ο συνεργάτης,φίλος και σύμμαχός τους Ραούφ Ντεκτάς.
Κατάφεραν να διχοτομήσουν την πατρίδα μου.
Δρ Βάσος Θ.Οικονόμου
Αμμόχωστος
